در زندگی زخمهايی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد و میتراشد.

اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد،

چون عموما عادت دارند که ايندردهای

باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای

نادر و عجيب بشمارندو اگر کسی بگويد يا

بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد

خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر

آميز تلقی بکنند -زیرا بشرهنوز چاره و دوائی

برايش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی

بتوسط شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و

مواد مخدره است- ولی افسوس که تاثیر این گونه

دارو ها موقت است و بجای تسکین پس از مدتی بر

شدت دردمیافزاید.

 

گالکاندا اثری از رنه ماگریت  René Magritte

 

 

 

 

 

 


 

نوشته شده توسط حسین در جمعه 1386/10/28 ساعت 16:34 موضوع | لینک ثابت